بزرگنمایی:

پایگاه خبری نوید تربت:http://www.navidtorbat.ir

نوید تربت- عبدالحسین نوشین (1285-1350) پدر تئاتر نوین و علمی ایران، نمایشنامه‌نویس، کارگردان تئاتر، مترجم، شاهنامه‌پژوه و از مصححان شاهنامه‌ی نسخه‌ی چاپ مسکو و از اعضای اصلی حزب توده. عبدالحسین نوشین، کسی که شاهنامه‌ی فردوسی را از روی نسخه‌ی چاپ مسکو تصحیح کرد. وی در آکادمی ادبیات گورکی اتحاد شوروی دکترا گرفت و آثار نویسندگان روس را مستقیماً از زبان روسی ترجمه می‌کرد.

سید عبدالحسین نوشین خراسانی که به گفته‌ی بعضی دوستانش سال تولدش را از همه پنهان می‌کرد، در تربت حیدریه‌ی به سال 1285 (به روایت محمدتقی مینا، دوست و شاگرد نوشین) متولد شد. پدر و مادرش به فاصله‌ی یک هفته فوت شدند و عبدالحسین شش‌ماهه را ابتدا خاله‌اش نگهداری کرد، سپس دایی متمولش سرپرستی او را بر عهده گرفت. شش کلاس ابتدایی را در دبستان اشراف تهران گذراند. پس از آن مدتی به مشهد رفت و داوطلبانه به گروه مبارزان طرف‌دار کلنل محمدتقی‌خان پسیان پیوست. برای ادامه‌ی تحصیل در سال 1301 به تهران برمی‌گردد و وارد دبیرستان نظام می‌شود و بعد از سه سال به‌دلیل بی‌عدالتی‌ای که می‌بیند از مدرسه بیرون می‌آید و وارد دارالمعلمین که همه‌ی معلمانش فرانسوی بودند می‌شود و در سال 1307 دیپلم متوسطه می‌گیرد.

در جریان اعزام دیپلمه‌ها به اروپا، نوشین هم در امتحان اعزام شرکت می‌کند و برای خواندن رشته‌ی تاریخ و جغرافیا در فرانسه قبول می‌شود. اما نوشین پس از گذراندن یک سال پیش‌دانشگاهی در تورین، در رشته‌ی هنرهای دراماتیک کنسرواتوآر تولوز نام‌نویسی کرد و از همان ابتدا خوش درخشید. اما سرپرست دانشجویان ایران با تغییر رشته‌ی نوشین مخالفت کرد و هزینه‌ی تحصیلش را قطع کرد. نوشین در تابستان 1309 به تهران بازمی‌گردد و نمایشنامه‌ای را که خودش نوشته بود با همکاری لُرتا هایراپتیان، از بازیگران مطرح دهه‌ی بیست، به روی صحنه می‌برد.

عبدالحسین نوشین همواره در فعالیت‌های حزبی‌اش موضع مستقل خود را داشته است و در موضوعات فرقه‌ی دموکرات یا انشعاب از حزب سعی کرده تا جای ممکن بی‌طرف باشد. البته این بی‌طرفی نشانه‌ی دیگری از عدم ‌تمایل وی در فعالیت‌های سیاسی است. بارها در جلسات کمیته‌ی مرکزی حزب درخواست کناره‌گیری خود را مطرح می‌کرد و همواره با درخواستش مخالفت می‌شد.

دهه‌ی چهل به‌واسطه‌ی ناتل خانلری، وزیر فرهنگ وقت، شرایطی فراهم می‌شود که لرتا به ایران بازگردد و اگر بشود پس از او نوشین هم اجازه‌ی بازگشت پیدا کند، اما نوشین هیچ‌گاه برنمی‌گردد. پس از لرتا، عبدالحسین با ایزولدا، یهودی روس که در مؤسسه‌ی خاورشناسی ماشین‌نویس بود، ازدواج می‌کند.

در سال 1349 نوشین متوجه می‌شود که به سرطان معده مبتلا شده است. به همین دلیل در بیمارستان بستری می‌شود و در نوروز 1350 حالش رو به وخامت می‌گذارد و به اغما می‌رود. طبق پیام تسلیتی که کمیته‌ی مرکزی حزب توده‌ی ایران منتشر کرد مرگ نوشین روز یکشنبه دوازده اردیبهشت‌ماه 1350 در بیمارستان اول کلینیک شهر مسکو در سن شصت‌وچهار‌سالگی اتفاق افتاد. پیکر نوشین در همانجا به خاک سپرده شد