زومیت: برخورد فیزیکی مورچه‌ها پس از عبور از نقطه‌ای بحرانی، با سازوکاری شبیه گذار فاز در فیزیک، امواج فعالیت هماهنگ را در کلنی به راه می‌اندازد.

محیط داخل لانه‌ی مورچه‌ها ممکن است در نگاه اول فضایی آشفته از بدن‌های کوچکی به نظر برسد که هرکدام مستقل از دیگری حرکت می‌کنند. اما هر از گاهی اتفاقی شگفت‌انگیز رخ می‌دهد: بخش بزرگی از کلونی تقریباً هم‌زمان به حرکت درمی‌آید. این دوره‌های ناگهانی فعالیت که «انفجارهای فعالیت» نامیده می‌شوند، با دوره‌هایی از آرامش نسبی دنبال می‌شوند.

دانشمندان این انفجارهای فعالیت را با گذار فاز در سامانه‌های فیزیکی مقایسه می‌کنند و دهه‌هاست آن‌ها را مشاهده کرده‌اند؛ اما هنوز مشخص نیست تعداد زیادی مورچه چگونه می‌توانند بدون داشتن یک رهبر، حرکات خود را تا این حد هماهنگ کنند.

به‌گزارش ساینس‌آلرت، اکنون مدل ریاضی تازه‌ای نشان می‌دهد کلنی مورچه‌ها پس از عبور از آستانه‌ای بحرانی می‌تواند از وضعیت فعالیت مستقل به حالتی از فعالیت هماهنگ برسد. در این شرایط، فعالیت یک مورچه می‌تواند مانند موجی در سراسر لانه منتشر شود و مورچه‌های دیگر را نیز به حرکت وادارد. پژوهش با تمرکز بر نقش حرکت مورچه‌ها و تعامل میان آن‌ها، سازوکاری را برای شکل‌گیری فوران‌های جمعی پیشنهاد می‌کند.

زومیت: برخورد فیزیکی مورچه‌ها پس از عبور از نقطه‌ای بحرانی، با سازوکاری شبیه گذار فاز در فیزیک، امواج فعالیت هماهنگ را در کلنی به راه می‌اندازد.

محیط داخل لانه‌ی مورچه‌ها ممکن است در نگاه اول فضایی آشفته از بدن‌های کوچکی به نظر برسد که هرکدام مستقل از دیگری حرکت می‌کنند. اما هر از گاهی اتفاقی شگفت‌انگیز رخ می‌دهد: بخش بزرگی از کلونی تقریباً هم‌زمان به حرکت درمی‌آید. این دوره‌های ناگهانی فعالیت که «انفجارهای فعالیت» نامیده می‌شوند، با دوره‌هایی از آرامش نسبی دنبال می‌شوند.

دانشمندان این انفجارهای فعالیت را با گذار فاز در سامانه‌های فیزیکی مقایسه می‌کنند و دهه‌هاست آن‌ها را مشاهده کرده‌اند؛ اما هنوز مشخص نیست تعداد زیادی مورچه چگونه می‌توانند بدون داشتن یک رهبر، حرکات خود را تا این حد هماهنگ کنند.

به‌گزارش ساینس‌آلرت، اکنون مدل ریاضی تازه‌ای نشان می‌دهد کلنی مورچه‌ها پس از عبور از آستانه‌ای بحرانی می‌تواند از وضعیت فعالیت مستقل به حالتی از فعالیت هماهنگ برسد. در این شرایط، فعالیت یک مورچه می‌تواند مانند موجی در سراسر لانه منتشر شود و مورچه‌های دیگر را نیز به حرکت وادارد. پژوهش با تمرکز بر نقش حرکت مورچه‌ها و تعامل میان آن‌ها، سازوکاری را برای شکل‌گیری فوران‌های جمعی پیشنهاد می‌کند.